HCM

HCM is de afkorting voor Hypertrofische CardioMyopathie. Dit is een aandoening van de hartspier, die gekenmerkt wordt door het dikker worden van de hartspier. Deze aandoening kan zowel erfelijk als verkregen zijn (bijv. door een te hard werkende schildklier).

De erfelijke vorm van HCM leidt meestal al op jonge leeftijd tot problemen (<2 jaar), maar ook kennen we katten die een geleidelijker ziekteverloop hebben. Bij de erfelijke HCM zijn de spiervezels op microscopisch niveau afwijkend en functioneren niet normaal. Uiteindelijk leidt dit tot een gestoorde werking van het hart. Katten kunnen acuut dood neervallen of symptomen ontwikkelen als benauwdheid, slecht eten, vermageren en achterhandsverlamming. Bij de Maine Coon is al redelijk wat onderzoek gedaan en hier lijkt HCM autosomaal dominant over te erven, dit betekend dat een van de ouders de ziekte moet hebben, als een kitten het heeft. Of dit bij andere katten en bij alle Maine Coons zo is, weten we niet. Waarschijnlijk zijn er, in analogie naar de mens, meerdere genen die HCM kunnen veroorzaken.

HCM kan bij alle raskatten voorkomen. Het kan onderkend worden met een echografisch onderzoek. Een negatieve test (normaalbeeld) is helaas geen garantie voor "HCM vrij" zijn. Hoe ouder de kat is bij een test, des te meer waarde heeft een negatieve test. De meeste katten met HCM ontwikkelen dit namelijk meestal op jonge leeftijd. Het meest ideale zou dus zijn om ouders, grootouders en overgrootouders te testen. Daarnaast moet zoveel mogelijk sectie gedaan worden bij katten die onverwachts overlijden. Op deze manier moet het mogelijk zijn om bepaalde lijnen in kaart te brengen.
Voor dieren waar actief mee wordt gefokt, geldt een advies om de HCM test jaarlijks te herhalen. Voor dieren die niet meer actief in de fok zijn, maar wel nakomelingen hebben, is het testadvies 2-jaarlijks.

In juni 2007 ontvingen we het bericht dat er een mutatie in het DNA is gevonden die een rol zou spelen bij de ontwikkeling van HCM bij de ragdoll. Onze ragdolls zijn natuurlijk hierop getest en gelukkig kwam alles goed terug (neg/neg). Er is echter nog heel erg veel onduidelijkheid hierover en helaas zeggen sommige fokkers dat scannen nu niet meer hoeft. Misschien dat er iets meer duidelijkheid gegeven kan worden in het onderstaande stukje:

Er bestaan drie soorten uitslagen, homozygoot positief, heterozygoot positief en neg/neg.

• Homozygoot positieven hebben vermoedelijk wel een groter risico op HCM. Of alle hom/pos voor de Ragdollmutatie ooit HCM zullen ontwikkelen, dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Alle kittens uit een ouder die homozygoot positief is zal een gen meekrijgen.
• Heterozygoot positieven kunnen het gen doorgeven aan de nakomelingen (kanspercentage is 50%), maar het is bijlange na niet zeker dat ze ooit HCM zullen krijgen. 
• Voor de neg/neg Ragdolls is er geen garantie dat ze nooit HCM zullen krijgen.

PKD

PKD is een afkorting van Polycystic Kidney Disease. Dit is een erfelijke aandoening die bij katten voorkomt. Bij dieren die deze afwijking hebben, zijn in beide nieren meerdere cysten (=holtes met vloeistof) aanwezig. Kenmerkend is dat zowel het aantal cysten, als de omvang van de cysten toeneemt met de leeftijd. Klachten ontstaan dan ook meestal pas op middelbare-oudere leeftijd. Dan pas zijn er zoveel cysten en zulke grote cysten dat het normale nierweefsel in zijn functie tekort gaat schieten. Er ontstaan dan symptomen als veel drinken en plassen, slecht eten, vermageren, braken.

PKD erft dominant over en sinds kort is er een DNA test voor beschikbaar, helaas is hij nog niet gevalideert voor de Ragdoll. Met een echo is de betrouwbaarheid van een echo onderzoek ongeveer 95%, bij een kat ouder dan 10 maanden.


CIN

CIN is een andere nierafwijking die met een PKD test (echo) onderkend kan worden. CIN betekent chronische interstitiele nefritis; dit is een chronische ontsteking van het tussenweefsel in de nieren, wat leidt tot bindweefsel toename. In de volksmond wordt dit ook wel schrompelnieren genoemd. Het leidt tot klachten omdat er steeds minder gezond nierweefsel overblijft. De klachten kunnen zijn: veel drinken en plassen, slecht eten, braken, vermageren, slechte vacht. Bij bloedonderzoek worden in een later stadium ook meestal verhoogde nierwaarden (ureum en kreatinine) gevonden.

Vaak wordt de ziekte klinisch duidelijk als de nieren zwaarder belast worden. Vandaar dat het vaak duidelijk wordt als een poes drachtig is of kort geleden bevallen is. De ziekte komt echter bij poezen en katers voor.

CIN kan verkregen zijn (meestal bij oudere dieren) maar  er zijn ook aanwijzingen die richting een erfelijk probleem wijzen. Hoe meer getest wordt en hoe meer informatie beschikbaar komt, des te beter kunnen we hier inzicht in krijgen.

bron:http://www.ragdolldatabase.nl

Omdat wij testen en openheid erover heel erg belangrijk vinden, zijn de testresultaten te vinden op de Ragdoll Health Database, waar deze informatie ook op te vinden is.

 Hoe het helaas ook kan gaan, kunt u op de website van Francesca lezen. Dit verhaal is echt de nachtmerrie van iedere fokker (maar natuurlijk ook liefhebber). Klikt u alsjelieft eens op de onderstaande banner.